Saizarbitoria ez naizen arren...

Bizitza egunero hasten dela badakidalako,
Bizi, naiz egunero.


Izena izana delako eta ni orain eta hemen nere identite berria ezarri eta eraiki dudalako.
Nere laneko e-mail helbidea egin behar j zidatela eta, ia bigarren abizena erabili nezakeen galdegin nuen, eta ezetza eman zidaten. Itxaron nuen, eta dagoeneko hala bidali dute New Yorkeko bulegotik.


Bizi naiz egunero.

Arriskutsua ere badela badakidalako.
Gaur segurtasun kurtsoekin hasi naiz.
Oinarrizko segurtasun kurtsoa egin behar dot, gero aurreratua eta bukatzeko "akoso eta abusoa" lanean izenekoa.
Alor psikologiakoak ere jorrratzen dira, estresa adibidez...
Ta azaroan 13an "Inteligencia Emocional" kurtsoa dakagu bulegoan.

Bizitza egunero hasten delako,
Bizi naiz egunero.

Mundua egin eta desegin gabiz.
Bizitzak ere bira ugari eman ohi eta ei ditu.
Atzo nahi nuen etxea ez dot gehio nahi eta orain amueblatutako bat aurkitu dugu, eta hilabetean 50 dolar gutxiago ordainduz.

Bizitza egunero hasten delako,
Bizi naiz egunero.

Eta zer esan nere bihotzaz.
Geldirik, pozik, triste, nahasturik, ilusioz beteta, janari ezberdinek eragiten dioten taupada ezberdinez mugitzen dena.
Hor dabil bera ere,
egunero esnatuz, inoiz ez lokartuz....

Ta Saizarbitoria ez naizen arren,
bizitza egunero hasten delako badakidalako,
bizi naiz egunero.

Joan zen urtean bulegora Shakira etorri zela jakin dot gaur,
Shakira, shakira, se baila así.....
Eta aurten badirudielako beste norbait etorriko delako,
zuek ere etor zaitezten gura neukelako,
faltan botatzen zaituztedalako,
maite zaituztedalako,
(zuri be Ekhi, oraindik hor barruan zaudela be)
nere parte zaretelako.


Ta Saizarbitoria ez naizen arren,
bizitza egunero hasten dela badakidalako
bizi naiz egunero.

El Salvador

Orain dela pare bat egun heldu nintzen herrialde honetara, eta bizitza berri honi aurre egiteko eta ekiteko momentua da.

Gaur bajoi momentua izan dot, bakardadea, nire lagun izango dotena hemendik aurrera agertu ein da eta bere burua aurkeztu du.

Orain nagoen moduan, bizitza bakarrik ein behar dot ta ez nau pentsatu bezain prestatuta horretarako. Normala dan bezala nire jendea falta zait, famili, lagun, bikote…ta ingurukuek badake hori, eta nahiz eta kontaktoa pentsatu azkenean horrek baldintzatu egiten du eta bakarrik nagoenaz gehio ohartzen dezta.

Ez dakat nire jendea, Carlosek edo Raquelek dakaten bezala, orduan nire jendea hemen aurkitu arte badakit gauzak gogorrak izango direla, dena zirkulu txiki bat dela ematen dau, ghetto kooperatibo antzeko bat da. Ia nola juten naizen inguruari mimetizatzen…

Gaur etxe bila be egon gara, etxe bat hutsik geratzen da eta ikustera jun gara, neri asko gustatu zait, handia da, argitsua, zonaldea oso ondo dago, segurua emoten dau ta gure jendea izango dana be hortik dau. Amueblatu barik dau baina hori pentsatzen ginuan ala izango zala, orduan ba etxia nahi dogun moduan ipintzeko aukera emango dezku. Egon gara dagoeneko pare bat gauza begitzen ta ez diraz halako garestiak behar doguzen elektrodomestikoak, ikusiko dogu ia ze onda!

Neri pertsonalki ilusioa egiten dit etxea gure gustura jartzea… ikusiko dogu ze Rakelek beste etxe bat libre geratzen bada nahiago du bestera jun…

Neri asko gustatu zait, batez ere, barnean patio bat duelako, laranjo eta aguakatero bategaz, super txulo! Tipo la mujer habitada….

Ta nola ez nire morroskoaren falta sama handia bihurtzen doia. Banekien gatza izango zala, baina pentsatu baino gehio kostatzen ari jata, bera barik egotera ohitzia, gainera be, pitikiak ez zaudete hemen zuen sorbaldan negar egiteko….

Gaur beraz, neretako denbora hartuko dot, pentsatzeko, irakortzeko eta ez naiz urtengo, holan bixar Carlos eta Anagaz hondartzara edo Suchitoto izeneko laku batera juten naizenean totalmente rekuperada jungo naz….

Por zierto, badago internet orrialde bat nire mobilera mezuak gratis bidaltzeko aukera emoten deutzuena, nahi dabenak telefono zenbakia ta helbidea eskatu ta bidaliko dizkiot.

Muxutxuak guapas ta asko asko zaindu!

Bidaiak

Ta hementxe nau nere helmugara heltzeko gutxi falta jatala esateko.
Mañak, be dagoeneko bota dodaz, nahiz ta seguruenik gehio be botako dodazen...
bestian autobusera eruan ninduanian amak, bapatean negar eiteko gogoari ezin izan netzan eutsi ta malko horien zergatien bila hasi nintzan.
Azkenian hutsune sentsazio horrek atzen bidai honetaz gustatzen jatan gauza bera dagoenaz konturatzu nintzan, hots, dana izango dela han berria, ta ezagutzen dudan guztia, nere bizitza, nere famili, lagun, bikote, txakur, mendi, paisaia, bizimodua ez dotela nerekin izango, dana izango dala berria eta ezezaguna.
Ta horrek, beldurra edo bertigoa ematen du.
Baina hala ez badirudi be, jeje, pozik nau.
Tripetan tximeletak dakadaz dantzan, gero eta gertuago egon nere helburutik, gero eta urduriago nau, baina aldi berean gero eta alaiago, gero eta jakinmin gehiagogaz....
Gaur nere lankideak ezagutuko dodaz, nun eingoten lo egun hauetan jaking edo dot... el salvador,
edo behintzat san salvador nolakua dan...
ai ze jakinmin!
patxuak ta zorionak JONE.

Paperak eskatzera jun ta paperak galtzeko zorian egon

Horixe izan da gaur ein dotena.
Duda barik holan laburtuko neuke gaurko egun erdi edota goiza.
Bilbora jun naz, ustez, ti-ta batean paperak egin eta hauek Madrilera bidaltzeko, astelehenean El Salvadorreko kontsulatura eraman zitzaten.
Baina nola ez, administrazioarekin egin dogu topo.
Esan zuenak ez zuela esan behar, esan zidatena ez zela esan beharrekoa, esan ez zidatena esan behar zidatela... EN FIN!
Azkenean buru makur etxera bueltatzerik ez dute guztiz lortu.
Nere super ama agertu baita ta behintzat gaitzik txikienaz itzuli bainaiz Bilbotik....
Horixe ba, hemen ere, Mexikon hartu nuen ohitura berreskuratu beharko dot, hots, paperak egitera juteko egun oso bat minimo galduko dotenaz aurretik mentalizatu, eta jai egunak eskatu.
Berriz ere paperak ez galtzeko,
kontatuko dizuet, badirudi egunotan hainbat paper eskatu behar izango baititut bai hemen, baita han....

Banoala

Bueno peña heldu da hainbeste denboraz itxaroten egon naizen momentua, bekaren kontua azkenean argitu da, dagoeneko badakat baiezkoa eta irteera data,
Hilan 25!!!
Orain, urduritasuna hasi da, hemen utziko dodanagatik ezinbestean triste jartzen, ta balorazioak egiten.
Bazioen Mexikon entzuten zen kantu batek minik gabe ezin dala zoriontsu izan, hots, "sin dolor no te haces feliz"
Ta hori, pozik, oso pozik, proiektuak dakizuen bezala ilusio handia egiten dit, denbora asko egon naz gainera zain.... ta beno, Reitxel be handik egoteak ba laguntzen du, Ertamerika...
Alde txarrak be badaude, zuek ikusteko aukera gitxi izango dot, Ekhiren jaiotza galdu (por zierto, esaiozue beste tia bat be badakala, pitikipiripi....) Perren amatasuna, gure poteoak, ama, trash, aitxitxak, bitxo, petxito....
berri gitxi! jeje
ups, sentimental jartzen hasi naz,,,,
paaaaaa